Entre vendimas e esfolladas.

Hola a todos, meus queridos lectores; estamos de volta despois de que o verán dese paso ó outono e o sol do estío madurase os froitos da colleita, porque en setembro aínda arden os montes e secan as fontes. E por desgracia aquí queiman os montes, por iso arden, que se non os queimaran abofé que non ardían (tantos).
E así como quen non quere a cousa novembro, o mes de santos e defuntos xa invadiu os nosos corpos. E como cada ano o 1º de santos é costume antiga recordar ós nosos difuntos e é por iso que se enchen os cemiterios de xente e por unha vez no ano a parroquia dos vivos e a parroquia dos defuntos xúntanse e comparte rezos e pregarias e charlas amenas cos veciños.

Son datas para comer unhas castañas asadas cos amigos, abrir o viño novo e ir pensando na matanza deses porcos que se cebaron durante todo o ano, o 11 de novembro é o San Martiño, e toca pasar coitelo.

Estas datas marcan a fin da colleita e das labores  fortes do agro, que descansarán ata que comece a poda das viñas e o aboado e fertilización das terras.

Para os celtas o paso entre o 31 de outubro e o 1 de novembro (o Samhain) era o cambio de ano, pois era a transición entre unha colleita e outra.    Era o peche do ciclo solar, o astro morría para renacer de novo tralo solsticio de inverno e comezar de novo unha nova colleita, e así un ano e outro ano. É por iso que a Igrexa aproveitou este mes para rezar polos nosos defuntos. Namentras se achega o inverno e o labrego aproveitará os días escasos de sol para encherse de leña e víveres.




      


   A TRADICIÓN DO MAGOSTO

O magosto é unha festa de orixe pagá, que logo foi 

cristianizada e, como tódalas festas de 

carácter agrario, pode situarse na Prehistoria,

 cando o ser humano vai adquirindo consciencia 

individual e social.   

É unha festividade relacionada co culto á fecundidade; 

de aí a súa relación directa co lume, 

representando ao sol, deus fecundador da terra. 

 Trátase tamén dunha comida comunitaria e ritual, que reforza os vencellos comunitarios do 

mundo rural galego; ten carácter alegre e de acción de grazas polos froitos recolleitos, así coma 

de homenaxe ós castiñeiros e as castañas. 

Con posterioridade foi asociada aos santos e defuntos, por iso se festexa o 1 de novembro, por 

ser unha comida que simboliza a morte do ciclo solar anual. Máis tarde, nas terras de Ourense 

pasou a celebrarse o 11 de novembro, festividade de San Martiño de Tours, padroeiro da cidade 

de Ourense, ou máis preto, en vilas como O Grove ou Meis tamén honran ó santo francés.    

                                                                      

Estas tradicións están moi presentes no refraneiro popular galego e nas coplas, así como os labores do mar e da terra;

- Polo San Martiño proba o teu viño e mata o teu porquiño.

-Non chas quero castañas do teu magosto, non chas quero que me cheiran ó chamosco.

-Antes de san Martiño, pan e viño; despois de san Martiño, fame e frío.

-Cando Santos acaba, o inverno empeza.

-Castañas, noces e viño fan a ledicia de san Martiño.

-De Santos a Nadal, inverno natural.

-Por Santa Catalina salga a túa sardiña.